Ben bu annelik deliliğini ne zaman üzerimden atıp normal düşünen yaşayan bir insan olacağım acaba?
Daha Batu 9 aylık ama ben şimdiden hangi kreşe gönderirirz acaba diye araştırmalara giriştim.Hatta bununla da kalmadım ilkokulu devlet okulunda mı yoksa özel okulda mı okutsak diye düşünüyorum.
İki lafımdan biri Batu,uyku,annelik,yemek düzeni,vırt zırt.Kendimle arkadaş falan olsam acayip sıkılırdım yani.Hele bir de çocuğu olmayan bir insanın falan benimle konuşması kusmak istemesi ile eşdeğer bence.
Eskiden öyle düşünürdüm ben çünkü.Çocuğu olup da sürekli çocuğunun okulundan,yaşamından,oyunundan vs bahsedenlerle konuşurken kendimi camdan aşağı atasım gelirdi.Bitse de gitsek diye düşünürdüm.Şimdi galiba ben öyle bir insan oldum..
Hayatımın çoğunluğu “o” olunca bu normal tabii bir yerde.Ama kendi akıl sağlığım ve çevremdekilerin beni sevme katsayısı bakımından artık biraz da kendi hobilerime vakit ayırmanın ve biraz daha eğlenceli bir insan olmanın vakti geldi galiba.
Örneğin fotograf çekmeyi çok seviyorum,ama ne zamandır hiç çekmedim,bunu oğlumla da yapabilirim sanırım.Bir de fotoşop.Bunu da ne zamandır yapmıyorum.Bir de tolga’yla baş başa biraz zaman geçirebilsek,en azından iki haftada bir bir iki saatliğine,çok süper olacak.Ama bu şimdilik pek mümkün değil.Çünkü maalesef oğluşumuzu emanet edebileceğimiz hiç kimse yok.Gözüm arkada kalır.Onu çok iyi tanıyan bizden başka sadece iki kişi var.Hatta bir.O da para ile tuttuğumuz bakıcısı.Çok seviyor,para ile tuttuğumuz derken zorla bakıyor diye değil.Yani kendi kanından canından birisi yok.Olanlar bakamaz.Annem var,o da çok seviyor ama o da istanbul’da yaşıyor.Geldiği zamanlar sınırlı.Tolga’nın annesi yaşlı ve tutamıyor kucağında,ablasının kendi kızına vakit ayırması gerekiyor,bu sene üniversite sınavlarına girecek.Yani yazık bize
Özetle biraz “anne” değil de “sadece ben” olabilsem belki kaset sarar gibi sürekli çocuk-bebek-annelik konularından bahsetmezdim.Belki de yine de bahsederdim bilmiyorum..Bu zehir(!) kanıma çoktan girdi bile;annelik 
